Συμβουλές για γονείς

Θέλω αγκαλιά!

μαμά και γιός αγκαλιάΜερικά νήπια μοιάζει να θέλουν περισσότερες αγκαλιές από άλλα. Το σύνδρομο του «πάρε με αγκαλιά» δεν είναι ασυνήθιστο. Πώς εξηγείται και τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;

 

Ο μικρός Φίλιππος, μόλις 2 ετών, είναι πάντα χαρούμενος, όσο η μαμά τον έχει αγκαλιά. Μόλις τον αφήσει κάτω αρχίζουν τα κλάματα! Κάποιες φορές ξεχνιέται και παίζει ανέμελα, με τη μαμά ή τον παππού πάντα δίπλα του. Γι’ αυτό του έδωσαν και το παρατσούκλι «ο αγκαλίτσας», ενώ ο πατέρας του ενίοτε θύμωνε γιατί ο γιος του θα γινόταν «μαμάκιας» και απαιτούσε να μην τον παίρνει κανένας αγκαλιά.

Η περιγραφή αυτή θα ταίριαζε σε πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας, αγοράκια και κοριτσάκια, που «κρεμασμένα» από το λαιμό της μαμάς ή του μπαμπά, αρνούνται να τους εγκαταλείψουν και κλαίνε εάν δεν τα κρατούν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μπορεί ένα παιδί να είναι προσκολλημένο στη μαμά ή τον μπαμπά;

 

ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ;

Κάθε παιδί γύρω στον 7ο μήνα της ζωής του διαμορφώνει έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με τη μητέρα, το πρόσωπο που το φροντίζει άμεσα και καθημερινά. Το φαινόμενο αυτό της «προσκόλλησης» σχετίζεται με το γεγονός ότι το παιδί φοβάται μήπως η μητέρα του φύγει μακριά ή το εγκαταλείψει, βιώνει δηλαδή το λεγόμενο «άγχος του αποχωρισμού». Το άγχος κορυφώνεται στο διάστημα μεταξύ 13ου και 24ου μήνα, μετά τον οποίο αρχίζει να ελαττώνεται σταδιακά. Έπειτα από το 3ο έτος υποχωρεί και τα περισσότερα παιδιά ξεπερνούν το φόβο τους και μπορούν να μείνουν σε έναν χώρο με άλλά άτομα, χωρίς να βιώνουν έντονα αρνητικά συναισθήματα για την απουσία της μητέρας τους. Η «προσκόλληση» δεν αφορά απαραίτητα μόνο τη μαμά αλλά και τα άτομα που έχουν έντονη και συχνή αλληλεπίδραση με το παιδί (παππούς, γιαγιά, μπαμπάς κ.ο.κ.).

 

ΓΙΑΤΙ;

Τα περισσότερα παιδιά που θέλουν την αγκαλιά των γονιών τους δεν το κάνουν επειδή έχουν κάποιο πρόβλημα,μωρό αγκαλιά στν μαμά αλλά γιατί χρειάζονται τη φυσική επαφή. Το να θέλει ένα παιδί να το αγκαλιάζουν και να ανταποκρίνονται οι γονείς σε αυτό δείχνει ότι μπορεί να βασιστεί σε αυτούς και να νιώσει ασφάλεια, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι δεν θα γίνει ένας ανεξάρτητος ενήλικας.

Μπορεί ένα νήπιο ή και ένα μωρό να είναι προσκολλημένο επάνω σας;

Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπετε. Ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται περισσότερη φυσική επαφή για να μεγαλώσει και να αναπτύξει τις δυνατότητές του συγκριτικά με ένα άλλο. Κάθε παιδί, λοιπόν, είναι διαφορετικό ως προς τις συναισθηματικές του ανάγκες. Για παράδειγμα, τα ντροπαλά παιδιά ή αυτά που είναι συναισθηματικά ανασφαλή έχουν ανάγκη να νιώθουν πάντα γύρω τους κάποιο οικείο τους πρόσωπο. Βεβαίως, για κάποιες μαμάδες ή για κάποιους μπαμπάδες αυτή η συμπεριφορά των παιδιών είναι ενοχλητική ή καταπιεστική ή ακόμη τους προκαλεί ενοχικά συναισθήματα. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι προφανώς συνηθισμένοι σε τόσο στενή επαφή, ακόμη και όταν πρόκειται για το παιδί τους.

Η συμπεριφορά του παιδιού που επιζητά τις αγκαλιές είναι μέσα στο πλαίσιο του φυσιολογικού όσο δεν συντρέχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι που προκαλούν αυτή τη συμπεριφορά του παιδιού, όπως, για παράδειγμα, η αναγκαστική απουσία του γονιού από το σπίτι για ένα διάστημα λόγω εργασίας, γεγονός που προκαλεί άγχος στο παιδί (το λεγόμενο άγχος του αποχωρισμού). Επίσης, ένα παιδί που έχει περάσει κάποια ασθένεια, σοβαρή ή και όχι, γεγονός που μπορεί να του προκαλέσει ανασφάλεια, φοβία και άγχος, μπορεί να επιζητά την αγκαλιά των γονιών του.

Σε κάθε περίπτωση δείξτε στο παιδί αγάπη.

 

ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ;

Τα παιδιά που είναι έντονα προσκολλημένα στους γονείς τους και μετά το 3ο έτος της ηλικίας τους εκδηλώνουν παρατεταμένο άγχος αποχωρισμού, φτάνουν σε σημείο να μη θέλουν να πάνε στο σχολείο, να μείνουν μόνα τους έστω και σε ένα άλλο δωμάτιο για λίγο ή να τα φροντίσουν άλλα πρόσωπα. Τα παιδιά αυτά είναι υπερ-εξαρτημένα, γεγονός με αρνητικές επιπτώσεις στη συναισθηματική ανάπτυξη και ωριμότητά τους, αλλά και στην καθημερινότητα (π.χ. το παιδί προσποιείται ότι είναι άρρωστο).

 

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ

Τα παιδιά που θέλουν συνεχώς αγκαλιά δεν θα «ξεκολλήσουν» εύκολα από πάνω σας. Όμως μπορείτε να δρομολογήστε τον αποχωρισμό με ήπιους τρόπους.

  • Στην ευαίσθητη ηλικία μεταξύ 12 και 36 μηνών φροντίστε να παρέχετε ένα σταθερό περιβάλλον στο παιδί. Καλό θα είναι, λοιπόν, να ορισθούν τα άτομα που θα επιμελούνται την καθημερινή φροντίδα του και να μην υπάρξουν αλλαγές στα πρόσωπα αυτά.
  • Εάν και οι δύο γονείς εργάζονται, με αποτέλεσμα να αναθέσουν τη φροντίδα του παιδιού σε βρεφονηπιακό σταθμό, καθώς τα πολύ μικρά παιδιά δεν είναι έτοιμα για τόσο μεγάλες αλλαγές, καλό θα είναι να κάνετε αυτή την αλλαγή σταδιακά. Ξεκινήστε τις επισκέψεις στο σταθμό μερικούς μήνες νωρίτερα, τουλάχιστον 1 φορά την εβδομάδα για να εξοικειωθεί το παιδί. Η καλύτερη λύση πάντως είναι να προσέχει κάποιος το παιδί στο σπίτι, π.χ. babysitter ή κάποιο οικείο πρόσωπο.
  • Μην είστε ψυχροί με το παιδί για να το αποτρέψετε να προσκολλάται πάνω σας. Με αυτόν τον τρόπο προκαλείτε την αντίθετη αντίδραση και κάνετε το παιδί να σας αναζητά περισσότερο. Σας ζητάει αγκαλιά; Δώστε την απλόχερα και καλύψτε το συναισθηματικά.
  • Επιβραβεύστε τις προσπάθειες του παιδιού σας όταν κάνει κάτι μόνο του, για να του δίνετε κίνητρο να αποκολλάται από πάνω σας και να νιώθει ασφάλεια ακόμη και όταν είναι μόνο του κάπου.

 

happy baby